|
kleine dingen die het doen
zo, spontaan ineens
verwondering, bewondering
bevrijdend voor de geest
niet gezocht maar kwam ineens
de parel naar mij toe
de puzzel valt nu in elkaar
kan niet zeggen hoe
in knop zoals het eerder was
is nu de bloem compleet
ontluikt en in volledigheid
zo stralend niemand weet
bevangen door verwondering
tranen en een lach
in beroering, pracht en praal
op deze schitterende dag
onschatbaar waardevol
in eenvoud nog zo klein
alle stukjes op z'n plaats
mogen parel zijn
klein en goud gelegd in bloem
stralend des te meer
extase van verwondering
vergeten, nimmer meer
© Suus
|
Magische momenten
Op een moment in tijd gebeurd er soms iets, iets waarvan je eigenlijk wel weet dat het niet zo snel opnieuw zal gebeuren. De ervaring is een magisch moment, die je bij zal blijven in de vorm van een mooie herinnering vol bewondering en verwondering. Dit zijn enkele persoonlijke momenten die ook gefotografeerd konden worden (tot mijn grote plezier) en die ik graag met anderen wil delen...
In September 2007:
Al dagen zwommen de zwanen kleur bij kleur en toen ik ze weer zag besloot ik om er met de camera op uit te trekken om dit mooi plaatje vast te leggen....Maar wat er ook gebeurde, ze waren aan het eten en geenzins van plan om keurig kleur bij kleur te gaan zwemmen. Na een lange tijd wachten of er nog wat zou gebeuren dacht ik "joh ga nou toch even in formatie zwemmen, dan kan ik naar huis"...(ik was wat ongeduldig geworden).
De oudere zwaan keek me recht aan en voor mijn neus gingen ze keurig om en om op een lange rij zwemmen, vol verwondering keek ik, en maakte onder andere de volgende foto's, zo synchroon...zo perfect... Dankbaar zijn wij voor dergelijke momenten waarop we weten, beseffen, dat liefde en schoonheid...eenheid en verbondenheid er altijd zijn.
© Suus
In Februari 2008:
Kwam Kelly thuis... rennend "mama kom mee, er is een ooievaar en hij is mijn vriend" Ietwat ongelovig hobbelde ik achter mijn doorkwebbelende dochter aan, de vogel zou ze kunnen aaien. Mij ondertussen afvragend of het dier er nog wel zou zijn, of zou wegvliegen als we aankwamen...
De ooievaar was er nog, en vloog inderdaad op. Op mijn "nou die is gevlogen" reageerde mijn dochter echter met "nee hoor we moeten even omlopen hij gaat naar de andere kant" dus ik weer achter haar aan. Was vast een grappig gezicht zo....ze klapte vervolgens in haar handen "kom maar" en hij kwam.....zo heeft ze dagen met het dier in het parkje rondgelopen, zij voorop en hij er achter aan.
In Augustus 2008:
Kwam deze vlinder bij ons in de tuin, en bleef zitten...uren lang, vloog dan weer even op naar de buren en kwam weer terug. Zoon Michel wilde wel eens kijken of deze vlinder die steeds wel op een van ons ging zitten ook op zijn vinger wilde, en jawel, dat wilde dit diertje wel. Bijzonder was dat deze vlinder gewoon bleef zitten tot Michel hem uiteindelijk op een bloem heeft gezet.
© Suus
|